به اطراف چنگ میزنم

غرق می شوم در تو

نجات دهنده برگی ست

کوچک و سبز

که مرا در پهنای وسعت خود گم می کند

تا در تو گم نشوم.

از گل و لای چسبیده به تنش پیداست

جا خوش کرده بود

تاپ تاپ

عین گچ

تکیه گاه درختی

شرم سار این همه ابر

 واگذاری وظایف

دیدگانی پر اشک

گلویی اشباع

می لرزم باز

یدهم من

خیس است تن سنگت

آبشاری گذرا

خاطره ایی شیرین

آن بالا ها

آن دیدار

آه آن چشمها

سایه ی سنگین

باد ولنگار

نبض حیات

-گوش کن

خوب گوش کن

دیگر صدایی نمی آید-

شاد می شود باغ

می ریسد و بالا می آورد

تمام آن لحظات

تمام آن نشستنی ها

آن نیمکت سبز زیر نور

درخت توتی بود انگار

-نه نارنج بود-

بویی مستت کرده بود

های های دلم

تا ستاره ها رفت

اشکم می فشراند

تمام دلخستگی های

سال های تنهایی را

مقابل تو

آینه وار می نگریستم در خودم

تار و پودم دست نشانده ی تو

-ببین!-

سر در فرورفتگی های نرم

زیر سرم خیس

گوشواره ام گم شد

چشمانم به سفیدی میرود انگار

در اعماق وجودم

تو را در آغوشم می گیرم

و می خسبم!

بی خیال

آرام

در لرزش مینی بوس

آرمیده ایی

و من

از این دورپیدا در چشمانت

به معصومگیه چشمان ات می نگرم

به مژگانت که بسته اند

به مو هایت که پریشان اند

تو در خوابی

و من در بیداری

تو را میبینم

دلم گرفته است

دلم گرفته است

به ايوان مي روم و انگشتانم را

بر پوست كشيده شب مي كشم

چراغهاي رابطه تاريكند

چراغهاي رابطه تاريكند

كسي مرا به آفتاب

معرفي نخواهد كرد

كسي مرا به ميهماني گنجشكها نخواهد برد

پرواز را به خاطر بسپار

پرنده مردني است.